دستگاه سختی گیر آب صنعتی

دستگاه سختی گیر آب صنعتی با بهره گیری از تکنولوژی تبادل یونی، موثرترین و اقتصادی ترین راهکار برای حذف سختی کل و پیشگیری از تشکیل رسوب در صنایع به شمار می رود.

زیرا تشکیل رسوب در مجاری لوله ها، دیگ های بخار، برج های خنک کننده و تجهیزات حرارتی و برودتی یکی از بزرگ ترین چالش های واحدهای صنعتی و تاسیساتی است. وجود املاح سنگین کلسیم و منیزیم در آب خام (سختی آب) علاوه بر کاهش شدید بازدهی سیستم ها، سبب خسارت های سنگین مالی، خوردگی تجهیزات و افزایش مصرف انرژی می شود.

خاطرجمعی از کارکرد بی‌ نقص تاسیسات، با انتخاب یک سیستم سختی‌ گیر مهندسی‌ شده شروع می‌ شود. متخصصان شرکت آبین گستر متناسب با آنالیز دقیق آب مجموعه شما، بهترین راهکار رسوب‌ زدایی را طراحی می کنند.

تلفن ثابت تلفن همراه

دستگاه سختی گیر آب چیست و چگونه کار می کند؟

سختی گیر آب صنعتی دستگاهی است که جهت حذف یون های سخت کلسیم و منیزیم از آب طراحی شده است. این سیستم ها بر اساس فرایند تبادل یون کار می کنند و مانع از رسوب گذاری املاح در تاسیسات می شوند.

مفهوم سختی آب (TDS و TH) و مضرات کلسیم و منیزیم در صنایع

سختی کل آب یا TH عمدتا ناشی از انحلال ترکیبات کلسیم و منیزیم در آب است و بر حسب میلی گرم در لیتر ( $mg/L$ ) یا PPM کربنات کلسیم ( $CaCO_3$ ) سنجیده می شود. آب هایی با سختی بالاتر از ۱۵۰ PPM در رده آب های سخت و بالای ۳۰۰ PPM در رده آب های بسیار سخت قرار می گیرند. مضرات اصلی سختی آب در صنایع عبارتند از:

ایجاد رسوب های سخت کربنات کلسیم در جداره دیگ های بخار و مبدل های حرارتی
کاهش شدید ضریب انتقال حرارت و افزایش ناگهانی مصرف سوخت و انرژی
انسداد لوله ها، نازل ها، افت فشار شدید در شبکه و کاهش طول عمر تجهیزات
کاهش کیفیت محصولات در صنایع غذایی، دارویی و نساجی (عدم حلالیت مواد و تغییر رنگ)

مکانیزم تبادل یونی در سختی گیر رزینی

اساس کار سختی گیر رزینی، عبور آب از بستر رزین های کاتیونی قوی است. این رزین ها دارای یون های فعال سدیم ( $Na^+$ ) هستند. هنگامی که آب سخت از روی دانه‌ های رزین عبور می کند، رزین به دلیل میل ترکیبی بالاتر، یون های کلسیم و منیزیم موجود در آب را جذب کرده و به جای آن یون های بی‌‌ ضرر سدیم را آزاد می کند. به این ترتیب، آب خروجی از دستگاه کاملا نرم شده و سختی آن به نزدیک صفر می رسد.

کاربردهای اصلی سختی گیر صنعتی در صنایع و تاسیسات

حذف سختی آب در طیف وسیعی از صنایع تولیدی و تاسیسات زیربنایی نقش مهمی ایفا می کند:

جلوگیری از تشکیل رسوب در بویلرها و دیگ های بخار: رسوب‌گذاری در بویلرها نه تنها راندمان حرارتی را پایین می آورد بلکه می تواند به دلیل داغ شدن بیش از حد فلز موجب انفجار دیگ بخار شود.
حفاظت از برج های خنک کننده (کولینگ تاور) و چیلرها: حذف سختی آب از تبخیر و برجای ماندن لایه های کلسیمی روی پکینگ ها و کویل های سرمایشی جلوگیری می کند.
کاربرد در صنایع غذایی، دارویی و نوشیدنی: تامین آب نرم جهت ترکیب در فرمولاسیون محصولات و جلوگیری از ایجاد لکه و رسوب روی ظروف و بسته بندی ها.
صنعت نساجی و رنگرزی: بهبود رنگ پذیری پارچه ها و جلوگیری از واکنش املاح کلسیم با مواد شوینده و رنگزا.
کشاورزی مدرن و گلخانه های هیدروپونیک: پیشگیری از گرفتگی قطره چکان ها و نازل های مه پاش و بهبود جذب مواد مغذی توسط ریشه گیاهان.

انواع دستگاه سختی گیر آب صنعتی

اگرچه سیستم‌ های رزینی به عنوان استاندارد اصلی صنایع شناخته می‌شوند، اما بسته به شرایط آب ورودی، کیفیت مورد نیاز و محدودیت‌ های بودجه، انواع دیگری از سختی گیرها نیز کاربردهای فراوانی دارند:

۱. سختی گیر مغناطیسی

این دستگاه‌ ها بدون استفاده از مواد شیمیایی یا تبادل یونی کار می‌ کنند. در این روش، مگنت‌های بسیار قوی در اطراف لوله جریان آب نصب می‌ شوند تا یک میدان مغناطیسی ایجاد نمایند.

نحوه عملکرد: میدان مغناطیسی ساختار کریستالی کلسیم را از حالت آراگونیت (که چسبندگی بالایی دارد) به کلسیت تغییر می‌دهد. با این تغییر فیزیکی، املاح سختی در آب معلق مانده و تمایلی برای چسبیدن به جداره لوله‌ ها و کویل‌ ها ندارند.
مزایا: عدم نیاز به مصرف نمک و برق، بدون تولید فاضلاب، نصب بسیار آسان و بدون هزینه نگهداری.
معایب و محدودیت‌ها: سختی و املاح را از آب حذف نمی‌ کند، دارای محدودیت دبی و سرعت جریان آب است و برای آب‌ های با سختی بسیار بالا یا دیگ‌ های بخار صنعتی به هیچ عنوان پاسخگو نیست.

۲. سختی گیر الکترونیکی یا امواج رادیویی

این سیستم پیشرفته‌ تر از مدل مغناطیسی بوده و با ارسال سیگنال‌ ها و امواج الکترومغناطیسی با فرکانس‌های متغیر به داخل جریان آب عمل می‌ کند.

نحوه عملکرد: امواج الکترونیکی سبب برهم خوردن تعادل بار الکتریکی یون‌ های کلسیم و منیزیم می‌ شوند. این امر از پیوند خوردن املاح و تشکیل رسوب بر روی سطوح فلزی و پلی مری جلوگیری می‌ کند.
مزایا: قابلیت تنظیم فرکانس بر اساس دبی آب، عدم تغییر در ترکیبات شیمیایی آب شرب، عدم نیاز به بک واش.
معایب و محدودیت‌ها: املاح سختی همچنان در آب باقی می‌ مانند و در صورت سکون آب در مخازن، اثر امواج به مرور زمان از بین می‌ رود.

۳. سختی گیر پلی فسفات

این سیستم‌ها بیشتر در مصارف نیمه صنعتی، سیستم‌ های گرمایشی کوچک، پکیج‌ ها و ماشین‌ های شستشوی کارگاهی استفاده می‌ شوند.

نحوه عملکرد: آب از روی کریستال‌ های پلی فسفات عبور کرده و مقدار بسیار کمی از این ماده در آب حل می‌ شود. پلی فسفات با یون‌ های کلسیم و منیزیم ترکیب شده و احاطه‌ شدن آن‌ ها مانع از نشست رسوب روی مبدل‌های حرارتی می‌ شود.
مزایا: ابعاد بسیار کوچک، قیمت بسیار ارزان و نصب سریع.
معایب و محدودیت‌ها: کریستال‌ های پلی فسفات مصرفی بوده و باید هر چند ماه یک‌ بار شارژ شوند. همچنین برای دماهای بالاتر از ۶۰ درجه سانتی‌گراد کارایی خود را از دست می‌ دهند.

جدول مقایسه کامل انواع سختی گیرهای آب

نوع سختی گیر	روش تصفیه	حذف فیزیکی املاح	نیاز به بک واش و نمک	مناسب برای دیگ بخار	طول عمر مفید
رزینی (تبادل یونی)	شیمیایی (جایگزینی یون)	بله (کاهش کامل سختی)	بله (احیا با آب نمک)	کاملا مناسب	۳ الی ۵ سال (تعویض رزین)
مغناطیسی	فیزیکی (تغییر کریستال)	خیر (فقط تغییر ساختار)	خیر	غیر قابل استفاده	۱۰ الی ۱۵ سال
الکترونیکی	امواج الکترومغناطیسی	خیر (فقط تغییر ساختار)	خیر	غیر قابل استفاده	۵ الی ۱۰ سال
پلی فسفات	شیمیایی (کلاسیفیکاسیون)	خیر (جلوگیری از رسوب)	خیر (شارژ کارتریج)	غیر قابل استفاده	۶ ماه الی ۱ سال (کارتریج)

تفاوت سختی گیر رزینی با دستگاه اسمز معکوس (RO)

بسیاری از خریداران سختی گیر رزینی را با دستگاه آب شیرین کن یا اسمز معکوس (RO) اشتباه می گیرند:

سختی گیر رزینی: فقط یون های سختی (کلسیم و منیزیم) را با سدیم جابجا می کند و میزان کل املاح حل شده (TDS) یا شوری آب را کاهش نمی دهد.
دستگاه اسمز معکوس (RO): علاوه بر حذف سختی، تمامی املاح، نمک ها، سنگینی و TDS آب را تا ۹۹ درصد کاهش می دهد.

نکته مهندسی: سختی گیر رزینی معمولا به عنوان واحد پیش تصفیه قبل از دستگاه اسمز معکوس نصب می شود تا از گرفتگی زودرس ممبران های RO جلوگیری کند.

انواع سختی گیر رزینی بر اساس جنس بدنه و مخزن

انتخاب جنس بدنه مخزن سختی گیر تاثیر مستقیم بر طول عمر، تحمل فشار و قیمت تمام شده دستگاه دارد:

سختی گیر رزینی FRP (فایبرگلاس): این مخازن از الیاف شیشه به همراه رزین اپوکسی ساخته می شوند. مهم ترین ویژگی مخازن FRP مقاومت ۱۰۰ درصدی در برابر خوردگی، زنگ زدگی و مواد شیمیایی است. تحمل فشار کاری این مخازن معمولا تا ۱۰ بار (۱۵۰ Psi) بوده و به دلیل وزن سبک و طول عمر بالا، رایج ترین انتخاب در صنایع محسوب می شوند.
سختی گیر رزینی فلزی (گالوانیزه و فولادی): این مخازن از ورق های فولادی ST37 یا گالوانیزه گرم ساخته می شوند. برای جلوگیری از پوسیدگی و خوردگی، سطح داخلی مخازن فولادی با ۳ لایه رنگ اپوکسی مخصوص آب شرب پوشانده می شود. مخازن فلزی برای ظرفیت های بسیار بزرگ یا فشارهای کاری بالا انتخاب مناسبی هستند.

اجزای تشکیل دهنده دستگاه سختی گیر رزینی

یک دستگاه سختی گیر رزینی استاندارد از اجزای زیر تشکیل شده است:

مخزن اصلی: محل قرارگیری بستر رزین و سیلیس (از جنس FRP یا فلزی).
شیر کنترلی (سلووالو): وظیفه تغییر مسیر جریان آب در حالت های بک واش، تزریق نمک، شستشوی سریع و سرویس را بر عهده دارد. این شیرها در ۳ مدل دستی، نیمه اتوماتیک و تمام اتوماتیک (برقی زمان دار یا حجمی) عرضه می شوند.
بستر رزین کاتیونی: قسمت اصلی دستگاه که عملیات تبادل یون را انجام می دهد. رزین پرولایت (Purolite) ساخت انگلستان/هند استانداردترین برند بازار است که در دو پایه C100 (مناسب مصارف صنعتی و موتورخانه) و C100E (دارای گرید بهداشتی مناسب صنایع غذایی، دارویی و آب شرب) تولید می شود.
مخزن آب نمک (تانک پلی اتیلن): مخزن ذخیره نمک و آب جهت آماده سازی محلول احیای رزین.
نازل های بالا و پایین: نازل های شیاردار از جنس PVC یا ABS که در بالا و پایین مخزن قرار گرفته و مانع از خروج رزین همراه با آب می شوند.
بستر سیلیس دانه بندی شده: سیلیس های دانه درشت و دانه متوسط که در کف مخزن و روی نازل پایینی قرار می گیرند تا از گرفتگی نازل ها جلوگیری کرده و افت فشار را کاهش دهند.

محاسبه ظرفیت سختی گیر رزینی

ظرفیت سختی گیر رزینی بر حسب گرین (Grain) بیان می شود. هر گرین معادل ۰.۰۶۴۸ گرم کربنات کلسیم است.

\text{ظرفیت (گرین)} = \frac{\text{دبی آب مصرفی (متر مکعب در روز)} \times \text{سختی کل آب (PPM)} \times \text{تعداد روزهای بین دو احیا} \times ۱۵.۴۳}{۱۰۰۰}

نکته: عدد ۱۵.۴۳ ضریب تبدیل PPM به گرین بر متر مکعب است.

مراحل احیا و بک واش سختی گیر رزینی

پس از اشباع شدن رزین از یون های کلسیم و منیزیم، دستگاه باید طی ۴ مرحله اصلی احیا شود:

شستشوی معکوس: جریان آب از پایین به بالا وارد مخزن شده و بستر رزین را منبسط می کند تا ذرات معلق، گل و لای خروجی یابند و رزین های فشرده شده آزاد شوند.
تزریق محلول آب و نمک: محلول آب و نمک با غلظت ۱۰ درصد از تانک نمک مکش شده و از بستر رزین عبور می کند. غلظت بالای یون سدیم، کلسیم و منیزیم متصل به رزین را جدا کرده و رزین را مجددا فعال می کند.
شستشوی کند و سریع: آب با سرعت کم و سپس سرعت بالا از بستر رزین عبور می کند تا نمک اضافی و املاح آزاد شده کاملا از دستگاه خارج شوند.
سرویس: تغییر مسیر شیر به حالت اولیه و بازگشت دستگاه به چرخه تولید آب نرم.

عیب یابی و رفع مشکلات دستگاه سختی گیر رزینی

عملکرد صحیح دستگاه سختی گیر رزینی مستلزم هماهنگی دقیق بین فرآیندهای شیمیایی (تبادل یون) و مکانیکی (تجهیزات، فشار و جریان آب) است. افت کیفیت آب خروجی یا تغییرات ناگهانی در عملکرد سیستم معمولا ناشی از اشتباهات اپراتوری، کیفیت پایین نمک مصرفی، خرابی قطعات مکانیکی یا مسمومیت رزین ها رخ می دهد. شناسایی به موقع این نشانه ها مانع از آسیب به بستر رزین و آسیب به تجهیزات گران قیمت مانند دیگ های بخار و چیلرها می شود.

جدول عیب یابی و رفع خطاهای سختی گیر رزینی

نشانه و مشکل	علت های اصلی و احتمالی	روش تشخیص و تست	راهکار اجرایی و رفع مشکل
صفر نشدن سختی آب خروجی (عبور سختی)	۱. اشباع شدن کامل بستر رزین ۲. غلظت نادرست یا عدم مکش آب نمک ۳. میانبر زدن آب (Channeling) ۴. مسمومیت رزین با آهن، کلر یا مواد آلی	۱. تست سختی آب با کیت قطره ای TH ۲. بررسی سطح آب نمک در تانک هنگام بک واش ۳. بررسی وضعیت بستر رزین از نظر کلوخه شدن	۱. انجام عملیات احیای دستی (Manual Regeneration) ۲. تنظیم شیر انژکتور و پاکسازی مسیر مکش نمک ۳. هم زدن و شستشوی کامل بستر رزین ۴. شستشوی رزین با مواد احیاکننده مانند اسید دیسکلر یا تعویض رزین
فرار و خروج رزین همراه با آب خروجی یا فاضلاب	۱. شکستگی یا ترک خوردن نازل های پایینی یا بالایی ۲. سرعت و فشار بسیار بالای آب در زمان بک واش ۳. عدم استفاده یا حجم ناکافی سیلیس در کف مخزن	۱. مشاهده دانه‌ های رزین در تانک ذخیره یا مسیر فاضلاب ۲. بررسی میزان افت فشار و جریان آب در زمان شستشوی معکوس	۱. تخلیه بستر رزین و تعویض نازل های آسیب دیده ۲. تنظیم و کاهش دبی و فشار آب ورودی در مرحله بک واش ۳. شارژ مجدد سیلیس دانه بندی شده استاندارد در کف مخزن
شور شدن آب خروجی پس از عملیات احیا	۱. زمان ناکافی شستشوی سریع (Fast Rinse) ۲. مسدود شدن یا کثیفی مسیر خروجی فاضلاب ۳. تنظیمات اشتباه زمان بندی شیر کنترلی	۱. چشیدن یا تست میزان TDS و کلراید آب خروجی بلافاصله پس از احیا ۲. بررسی سرعت خروج آب از مسیر فاضلاب	۱. افزایش زمان مرحله شستشوی سریع در تنظیمات شیر اتوماتیک یا دستی ۲. برطرف کردن گرفتگی و رفع خفگی لوله فاضلاب ۳. تنظیم مجدد تایمر مراحل احیا بر اساس دبی آب
افت فشار شدید جریان آب در طول دستگاه	۱. فشرده شدن و تراکم بیش از حد بستر رزین ۲. ورود ذرات معلق، گل و لای و معلق ماندن آنها در رزین ۳. شکستگی دانه های رزین و انسداد نازل ها	۱. اندازه گیری اختلاف فشار (Delta P) بین گیج فشار ورودی و خروجی ۲. بررسی چشمی بستر رزین و میزان تمیزی آن	۱. افزایش زمان و فشار شستشوی معکوس (Backwash) جهت باز شدن بستر ۲. نصب فیلتر شنی یا فیلتر کارتریجی قبل از دستگاه سختی گیر ۳. سرند کردن رزین ها و سرشور کردن بستر
تخلیه نشدن یا پر شدن بیش از حد تانک آب نمک	۱. گرفتگی انژکتور شیر کنترلی یا لوله مکش نمک ۲. فشار آب ورودی کمتر از ۲ بار ۳. رسوب سنگ نمک در ته تانک و تشکیل پل نمکی (Salt Bridge)	۱. بررسی انژکتور شیر و اطمینان از وجود مکش (Suction) ۲. چک کردن گیج فشار ورودی در زمان احیا ۳. بررسی ته تانک نمک با یک میله بلند	۱. تمیز کاری و رسوب زدایی نازل انژکتور شیر با اسید رقیق ۲. افزایش فشار آب ورودی به حداقل ۲.۵ تا ۳ بار به وسیله بوستر پمپ ۳. شکستن لایه های سخت شده نمک و استفاده از نمک با خلوص بالا
سفت شدن و کلوخه شدن بستر رزین	۱. وجود مقادیر زیاد آهن و منگنز در آب خام ۲. عدم انجام به موقع عملیات بک واش و احیا ۳. کیفیت پایین و وجود ناخالصی در نمک مصرفی	۱. مشاهده چشمی بستر رزین (تشکیل لایه های سخت و چسبنده) ۲. تست میزان آهن موجود در آب ورودی	۱. شستشوی شیمیایی بستر رزین با رزین پاک کن های تخصصی (Resin Cleaner) ۲. کوتاه کردن فواصل زمانی بین دو احیا ۳. تعویض نمک مصرفی و استفاده از سنگ نمک با خلوص بالای ۹۹ درصد

نشانه و مشکل

علت های اصلی و احتمالی

روش تشخیص و تست

راهکار اجرایی و رفع مشکل

صفر نشدن سختی آب خروجی (عبور سختی)

۱. اشباع شدن کامل بستر رزین

۲. غلظت نادرست یا عدم مکش آب نمک

۳. میانبر زدن آب (Channeling)

۴. مسمومیت رزین با آهن، کلر یا مواد آلی

۱. تست سختی آب با کیت قطره ای TH

۲. بررسی سطح آب نمک در تانک هنگام بک واش

۳. بررسی وضعیت بستر رزین از نظر کلوخه شدن

۱. انجام عملیات احیای دستی (Manual Regeneration)

۲. تنظیم شیر انژکتور و پاکسازی مسیر مکش نمک

۳. هم زدن و شستشوی کامل بستر رزین

۴. شستشوی رزین با مواد احیاکننده مانند اسید دیسکلر یا تعویض رزین

فرار و خروج رزین همراه با آب خروجی یا فاضلاب

۱. شکستگی یا ترک خوردن نازل های پایینی یا بالایی

۲. سرعت و فشار بسیار بالای آب در زمان بک واش

۳. عدم استفاده یا حجم ناکافی سیلیس در کف مخزن

۱. مشاهده دانه‌ های رزین در تانک ذخیره یا مسیر فاضلاب

۲. بررسی میزان افت فشار و جریان آب در زمان شستشوی معکوس

۱. تخلیه بستر رزین و تعویض نازل های آسیب دیده

۲. تنظیم و کاهش دبی و فشار آب ورودی در مرحله بک واش

۳. شارژ مجدد سیلیس دانه بندی شده استاندارد در کف مخزن

شور شدن آب خروجی پس از عملیات احیا

۱. زمان ناکافی شستشوی سریع (Fast Rinse)

۲. مسدود شدن یا کثیفی مسیر خروجی فاضلاب

۳. تنظیمات اشتباه زمان بندی شیر کنترلی

۱. چشیدن یا تست میزان TDS و کلراید آب خروجی بلافاصله پس از احیا

۲. بررسی سرعت خروج آب از مسیر فاضلاب

۱. افزایش زمان مرحله شستشوی سریع در تنظیمات شیر اتوماتیک یا دستی

۲. برطرف کردن گرفتگی و رفع خفگی لوله فاضلاب

۳. تنظیم مجدد تایمر مراحل احیا بر اساس دبی آب

افت فشار شدید جریان آب در طول دستگاه

۱. فشرده شدن و تراکم بیش از حد بستر رزین

۲. ورود ذرات معلق، گل و لای و معلق ماندن آنها در رزین

۳. شکستگی دانه های رزین و انسداد نازل ها

۱. اندازه گیری اختلاف فشار (Delta P) بین گیج فشار ورودی و خروجی

۲. بررسی چشمی بستر رزین و میزان تمیزی آن

۱. افزایش زمان و فشار شستشوی معکوس (Backwash) جهت باز شدن بستر

۲. نصب فیلتر شنی یا فیلتر کارتریجی قبل از دستگاه سختی گیر

۳. سرند کردن رزین ها و سرشور کردن بستر

تخلیه نشدن یا پر شدن بیش از حد تانک آب نمک

۱. گرفتگی انژکتور شیر کنترلی یا لوله مکش نمک

۲. فشار آب ورودی کمتر از ۲ بار

۳. رسوب سنگ نمک در ته تانک و تشکیل پل نمکی (Salt Bridge)

۱. بررسی انژکتور شیر و اطمینان از وجود مکش (Suction)

۲. چک کردن گیج فشار ورودی در زمان احیا

۳. بررسی ته تانک نمک با یک میله بلند

۱. تمیز کاری و رسوب زدایی نازل انژکتور شیر با اسید رقیق

۲. افزایش فشار آب ورودی به حداقل ۲.۵ تا ۳ بار به وسیله بوستر پمپ

۳. شکستن لایه های سخت شده نمک و استفاده از نمک با خلوص بالا

سفت شدن و کلوخه شدن بستر رزین

۱. وجود مقادیر زیاد آهن و منگنز در آب خام

۲. عدم انجام به موقع عملیات بک واش و احیا

۳. کیفیت پایین و وجود ناخالصی در نمک مصرفی

۱. مشاهده چشمی بستر رزین (تشکیل لایه های سخت و چسبنده)

۲. تست میزان آهن موجود در آب ورودی

۱. شستشوی شیمیایی بستر رزین با رزین پاک کن های تخصصی (Resin Cleaner)

۲. کوتاه کردن فواصل زمانی بین دو احیا

۳. تعویض نمک مصرفی و استفاده از سنگ نمک با خلوص بالای ۹۹ درصد

نکات مهم در نصب، سرویس و نگهداری سختی گیر رزینی

نوع نمک مصرفی: همیشه از نمک های سنگ نمک با خلوص بالا، نمک بدون ید یا نمک های قرصی مخصوص سختی گیر استفاده کنید تا از مسمومیت رزین جلوگیری شود.
طول عمر رزین: رزین های کاتیونی پرولایت در صورت نگهداری اصولی و بک واش منظم بین ۳ الی ۵ سال عمر مفید دارند.
فشار کاری استاندارد: فشار آب ورودی به دستگاه باید بین ۲.۵ تا ۴.۵ بار باشد. فشار کمتر از ۲ بار مانع از مکش صحیح آب نمک می شود.

عوامل موثر بر قیمت و راهنمای خرید سختی گیر صنعتی

قیمت نهایی دستگاه سختی گیر رزینی به فاکتورهای زیر بستگی دارد:

حجم و جنس مخزن (FRP یا فلزی گالوانیزه)
برند و مقدار رزین مصرفی (پرولایت اصلی در برابر برندهای متفرقه)
نوع شیر کنترلی (شیر دستی سلووالو یا شیر تمام اتوماتیک برقی)
کیفیت تجهیزات جانبی (تانک نمک، نازل ها و سیلیس)

سوالات متداول

آیا سختی گیر رزینی TDS یا شوری آب را کاهش می دهد؟

خیر، سختی گیر رزینی فقط یون های کلسیم و منیزیم را با سدیم جابجا می کند و تغییر محسوسی در میزان TDS کل ایجاد نمی کند. برای کاهش شوری باید از دستگاه اسمز معکوس استفاده شود.

میزان نمک مورد نیاز برای هر بار احیای دستگاه سختی گیر رزینی چقدر است؟

به طور متوسط به ازای هر لیتر رزین، حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ گرم نمک خالص برای هر بار عملیات احیا مورد نیاز است.